Η κατάντια του εκπαιδευτικού συστήματος

   Πώς κατάντησε έτσι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα; Σε τι χαμηλή υπόληψη έχει περιέλθει; Θυμάμαι, όταν εγώ ήμουν μαθητής, ότι δίναμε αρκετή σημασία στο δημόσιο σχολείο, το είχαμε σε κάποια εκτίμηση, είχαμε ένα σεβασμό στους καθηγητές. Τουλάχιστον εμείς οι οποίοι βλέπαμε μέσα από το σχολείο την εξέλιξή μας, επαγγελματική και προσωπική. Ακόμα και κατά την Γ' τάξη του Λυκείου προσέχαμε τους καθηγητές, ασχολούμασταν με τις ασκήσεις και τις εργασίες που μας ανέθεταν, διότι απλά πιστεύαμε ότι και αυτές, αθροιστικά με τη δουλειά που κάναμε για το φροντιστήριο, θα μας άνοιγαν λίγο πιο εύκολα την πόρτα του Πανεπιστημίου.'Η μήπως κάνω λάθος; Μήπως δεν θυμάμαι καλά; Μήπως τα βλέπω από τη δική μου καθαρά προσωπική οπτική;

   Αλλά σήμερα; Σήμερα υπάρχει μία πλήρης απαξίωση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Και δεν οφείλεται μόνο στην οικονομική κρίση. Η ελλιπής χρηματοδότηση των σχολείων φυσικά έχει προκαλέσει αρκετά προβλήματα. Υπάρχουν σχολεία που δεν έχουν χαρτί εκτύπωσης, υλικά καθαριότητας, πετρέλαιο για θέρμανση κ.λ.π. Όμως η κατάσταση διαμορφωνόταν σταδιακά όλα τα τελευταία χρόνια. Η έλλειψη καθηγητών σε πολλά σχολεία, όπως για παράδειγμα τα μουσικά, τα ΕΠΑ.Λ. και γενικά τα απομακρυσμένα από το υδροκεφαλικό κέντρο σχολεία, η συχνά καθυστερημένη έλευση των βιβλίων με αποκορύφωμα αυτό που συνέβη πριν από δύο χρόνια με τα CD, η έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής (εργαστηρίων Η/Υ, φυσικών επιστημών, εργαστηρίων για τα ΕΠΑ.Λ., βιβλιοθηκών κ.λ.π.), όμορφων και λειτουργικών κτηρίων ήταν ορισμένα από τα προβλήματα που χαρακτήριζαν τα δημόσια σχολεία.

   Κατά τη γνώμη μου όμως σημαντικό πρόβλημα ήταν και ο τρόπος που λειτουργούσαν οι εκπαιδευτικοί μέσα σ' αυτό το σύστημα. Για πολλά χρόνια το μόνο που μας ένοιαζε ήταν πόσα χρήματα θα πάρουμε. Λες και δεν ήταν λειτούργημα αυτό που κάναμε. Λες και δεν ξέραμε πόσα χρήματα έδινε το δημόσιο στον εκπαιδευτικό. Όλοι μπαίναμε στο δημόσιο για τη σιγουριά και τα καλά χρήματα, αλλά σχεδόν μόλις μπαίναμε, διεκδικούσαμε περισσότερα χρήματα για τον εαυτό μας.  Μια φορά θυμάμαι είχα κάνει μία αντίστοιχη συζήτηση με έναν εκπαιδευτικό γαλλικής φιλολογίας. Μου έλεγε, λοιπόν, ότι διεκδικεί περισσότερα χρήματα, διότι αναγκάζεται να αγοράζει βιβλία για να μπορέσει να κάνει καλύτερα τη δουλειά του. Εγώ τον ρώτησα τι θα προτιμούσε, να πάρει μία αύξηση 200€ στα χρήματα που είχαμε τότε (2006) ή να δοθεί έναν αρκετά σημαντικό ποσό για την ενίσχυση όλων των βιβλιοθηκών όλων των σχολείων με τα απαιτούμενα βοηθήματα για όλα τα αντικείμενα. Φυσικά ο καθηγητής επέλεξε το πρώτο. Εννοείται πως η περιβόητη αύξηση της δαπάνης για την εκπαίδευση στο 5% του Α.Ε.Π. της χώρας (πάγιο αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας) για τους περισσότερους αφορούσε αύξηση των μισθών. Και τώρα γνωρίζουμε με ποια χρήματα δίνονταν αυτοί οι μισθοί! Και προς Θεού, δεν εννοώ ότι δεν είναι σημαντική η αμοιβή οποιουδήποτε εργαζόμενου. Φυσικά και πρέπει να διασφαλίζεται ότι κάθε εργαζόμενος θα ζει μία άνετη ζωή με την αμοιβή του, αλλιώς θα δεν θα μπορεί να κάνει καλά τη δουλειά του ή θα προσανατολιστεί σε άλλες μεθόδους. Αλλά ΟΛΟΙ οι εργαζόμενοι. Και όχι σε βάρος της Ελληνικής Οικονομίας.

   Και όλα αυτά ενώ υπήρχαν πολλοί εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που έκαναν και ιδιαίτερα μαθήματα. Αυτό ήταν κοινό μυστικό. Και μάλιστα στους ίδιους μαθητές στους οποίους το πρωί δίδασκαν το ίδιο αντικείμενο. Τι ανηθικότητα!!! Και φυσικά αφορολόγητα, "μαύρα". Σε κάθε περιοχή της Ελλάδας ήταν αξιοπρόσεχτα τα σπίτια και η ζωή ορισμένων από αυτούς. Ή το άλλο : πόσοι από τους καθηγητές εργάζονταν λιγότερο από το υποχρεωτικό τους ωράριο, αρνούμενοι να συμπληρώσουν το ωράριό τους σε άλλα σχολεία. Ή τα σχολεία θα έπαυαν να λειτουργούν με λίγους μαθητές σε μικρά χωριά ή οι καθηγητές θα έπρεπε να μετακινηθούν.

   Το τελευταίο όμως με το οποίο θα ήθελα να ασχοληθώ είναι οι ώρες πραγματικής διδασκαλίας. Κάθε χρονιά χάνονται πολλές ώρες, εντός των άλλων, για άνευ σημασίας λόγους. Κάθε χρονιά χάνεται μία ημέρα τον Νοέμβρη και κάθε δεύτερη χρονιά μία ακόμα ημέρα για εκλογή συνδικαλιστικών οργάνων. Αναρωτιέμαι, δεν θα μπορούσε να γίνει αυτό το Σαββατοκύριακο, όπως γίνεται με άλλους συλλόγους του ιδιωτικού τομέα (οικονομολόγοι, δικηγόροι κ.λ.π.) ή καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας χωρίς να χάνουμε μάθημα, καθώς κανείς μας σχεδόν δεν εργάζεται το ωράριο που θα έπρεπε (8π.μ. με 2μ.μ.). Επίσης, αρκετές ώρες χάνονται για να έρθουν οι συνδικαλιστές στα σχολεία και να μας ενημερώσουνε για τα προβλήματα του κλάδου (χρήματα, χρήματα, χρήματα, αξιολόγηση), κι ενώ γίνονται συνελεύσεις στις οποίες όποιοι εκπαιδευτικοί θέλουν, μπορούν να παρευρεθούν και να διατυπώσουν την άποψή τους. Ώρες χάνονται για τις καταλήψεις των μαθητών, με την ανοχή αρκετών "δημοκρατικών" εκπαιδευτικών, για να δοθούν οι βαθμοί στους μαθητές, για να συζητήσουμε τι βαθμούς θα βάλουμε στους μαθητές, πότε θα πάνε εκδρομή οι μαθητές (αναγκαστικά πολυήμερη, αλλιώς θα θυμώσουν οι μαθητές και δεν θα μπορούμε να κάνουμε μάθημα - τι εκβιαστικά διλήμματα είναι αυτά), για να γίνουν οι σχολικές εορτές, για να πάνε οι μαθητές στην εκκλησία (λες και δεν μπορούνε να πάνε όποτε άλλοτε θέλουν τα παιδιά, λες και πρέπει να τους επιβάλλουμε μία θρησκευτική συνείδηση). Και η απάντηση των περισσότερων συναδέρφων, όταν θέλει κάποιος να κάνει το μάθημα έτσι ακριβώς όπως το έχει σχεδιάσει στην αρχή της χρονιάς είναι "δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς οι μαθητές δεν δίνουν σημασία για το σχολείο, πηγαίνουν φροντιστήριο". Το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό;

   Όλα αυτά είναι καθαρά μία προσωπική άποψη. Και γνωρίζω ότι όλα αυτά είναι αρκετά αντιπαθητικά σε πολλούς στην εκπαιδευτική κοινότητα. Αλλά είναι η αλήθεια!

Η άλλη πλευρά της οικονομικής κρίσης

    Για πρώτη φορά εδώ και επτά εβδομάδες πήγα στη Θεσσαλονίκη για το τριήμερο. Ευτυχώς δεν έμεινα και τις τρεις ημέρες εκεί. Και λέω "ευτυχώς" εγώ, που σχεδόν κάθε 3 εβδομάδες δεν έβλεπα την ώρα να βρεθώ στην αγαπημένη μου πόλη, που τραγουδούσα τραγούδια γι' αυτήν όταν έλειπα μακριά της κατά τη διάρκεια της θητείας μου ή όταν έλειπα τα πρώτα χρόνια λόγω της εργασίας μου σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Κι ας έβλεπα σιγά σιγά όλο και περισσότερο τις άσχημες πλευρές αυτής της πόλης. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που επέστρεψα από την Κέρκυρα όπου είχα πρωτοδιοριστεί ως εκπαιδευτικός. Μόλις περπάτησα στην πλατεία Βαρδαρίου το 2005 μετά από τρεις εβδομάδες, ένα κύμα καυσαερίου μπούκωσε το αναπνευστικό μου. Όταν δοκίμασα το νερό από τη βρύση, το έφτυσα. Κάθε φορά που βρισκόμουνα στο κέντρο της πόλης, ένιωθα εγκλωβισμένος στο τσιμέντο και τη φασαρία. Βλέπετε, οκτώ χρόνια τώρα σε Κέρκυρα, Λειβαδιά, Λήμνο και Δράμα έχω μάθει να έχω ορίζοντα, να παρατηρώ έντονα τις αλλαγές στον ουρανό, να μυρίζω τα λουλούδια, τη βροχή. 

    Αλλά όχι, αντιστεκόμουν στη εικόνα της μεγαλούπολης που γινότανε όλο και πιο "γκρίζα". Παρατηρούσα μόνο τα στοιχεία εκείνα που την έκαναν ελκυστική. Την όμορφη και ζωντανή της αγορά με τον κόσμο να γεμίζει τα πεζοδρόμια και τα καταστήματα, να γελάει, να φωνάζει, να πίνει και να τρώει. Το φανταστικό ηλιοβασίλεμα από την πλατεία Λευκού Πύργου, την υπέροχη θέα από τα Κάστρα, τη διασκέδαση στις καφετέριες, τα μπαράκια και τα κλάμπ. Αλλά τώρα; Τώρα υπάρχει κρίση. Αυτή η ρημάδα οικονομική κρίση, η οποία ασχέτως ποιος φταίει και για ποιο λόγο έγινε, έχει πλήξει όχι μόνο την τσέπη μας, τους λογαριασμούς μας, τα οικονομικά μας τέλος πάντων, αλλά έχει πληγώσει αυτό για το οποίο η Θεσσαλονίκη ήταν γνωστή και αναντικατάστατη : τη ζωντάνια της, τον ενθουσιασμό της, την ανεμελιά της. 

   Τώρα η πόλη είναι σαν να έχει πεθάνει ή μάλλον σαν να πενθεί. Να πενθεί για την απώλεια κάποιου αγαπημένου της. Και φυσικά - για να αστειευτώ και λιγάκι - δεν εννοώ τον Παπαγεωργόπουλο. Σκοτιστήκαμε γι' αυτόν. Η πόλη μοιάζει σαν μία μητέρα που έχει χάσει το παιδί της. Μία θλίψη έχει σκεπάσει το κέντρο τουλάχιστον της πόλης. Ή μάλλον μία κατάθλιψη. Οι περισσότεροι κυκλοφορούν με μία απάθεια στο πρόσωπο και τις κινήσεις τους, τις οποίες εκτελούν εντελώς μηχανικά. Μοιάζουν με μία ταινία όπου πρωταγωνιστεί η Νικόλ Κίντμαν, στην οποία ένας εξωγήινος οργανισμός μπαίνει στο σώμα των γήινων και τους κάνει να ζουν και να κινούνται χωρίς συναισθήματα, με μεγάλη απάθεια σε οτιδήποτε γίνεται γύρω τους. Πολύ θα ήθελα να ήμουν στο μυαλό αυτών των ανθρώπων που συναντούσα, να ακούσω όλα αυτά που έχουν στο μυαλό τους. Ή μήπως, δε χρειάζεται, μήπως είναι πολύ εύκολο να καταλάβουμε όλοι τι έχουν στο μυαλό τους : λογαριασμούς, χρέη, αναζήτηση εργασίας. Δεν θα ξεχάσω αυτό που είπε στη γυναίκα μου ο ιδιοκτήτης ενός καταστήματος υποδημάτων στην Κασσάνδρου πριν από 2 χρόνια, όταν πήγε να αγοράσει ένα ζευγάρι παπούτσια που της άρεσαν : "Είναι σπάνιο πια να βλέπεις κάποιον ο οποίος να χαίρεται με την αγορά ενός καινούργιου ζευγαριού. Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζεις ότι όταν κάνουν μία καινούργια αγορά, έχουν τόσες τύψεις, που δεν το χαίρονται καθόλου". 

   Και η κατάσταση αυτή που βίωσα την Παρασκευή το απόγευμα (ένα κατεξοχήν "ζωντανό" χρονικό διάστημα για την πόλη) είναι η κορυφή του παγόβουνου. Εδώ και χρόνια η Θεσσαλονίκη έχει χαλάσει από τα έργα που γίνονται στο κέντρο - το 2013 θα τελείωνε η πρώτη φάση του μετρό ή μήπως κάνω λάθος; -  από τους μετανάστες με την πραμάτεια τους που έχουν γεμίσει όλους του κεντρικούς δρόμους, από τους ζητιάνους (αληθινούς ή ψεύτικους) που ξεπηδούν από κάθε γωνία, το φόβο των διαρρηκτών, τα σκουπίδια, την ηχορύπανση. Αλλά όλα αυτά μπορούσα να τα αντέξω. Μπορούσα να τα αντιπαρέλθω και να εστιάσω στην θετική πλευρά της. Μπορούσα να πω ότι θα ήθελα να ζήσω σε κάποια πλευρά αυτής της πόλης. Όμως τώρα; Τώρα με τρομάζει η σκέψη ότι μπορεί να τριγυρνώ στην πόλη και να συναντώ συνέχεια σκυθρωπά πρόσωπα. Ίσως αργότερα, πολύ αργότερα. Ίσως κάπου αρκετά μακριά από το κέντρο. Ίσως και ποτέ και πουθενά.

Λιγότερο ψωμί αγοράζει ένα στα τέσσερα νοικοκυριά

Έρευνα της εταιρείας MARC

Το ψωμί... ψωμάκι έχουν αρχίσει να λένε νοικοκυριά λόγω της οικονομικής ύφεσης.

   Οι λόγοι για τους οποίους οι καταναλωτές μειώνουν την κατανάλωση σύμφωνα με το 22,9% είναι η οικονομία, ενώ πριν από δύο χρόνια το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 10,9%

   Μία στις τέσσερις οικογένειες δηλώνει ότι αγοράζει λιγότερο ψωμί σε σχέση με δύο χρόνια πριν, ενώ διπλασιάστηκε το ποσοστό εκείνων που λένε ότι περιόρισαν την κατανάλωσή του για λόγους οικονομίας.
   Αυτά είναι τα κύρια συμπεράσματα που προκύπτουν από έρευνα της Marc Α.Ε. που έκανε σε 804 νοικοκυριά για λογαριασμό της Ομοσπονδίας Αρτοποιών Ελλάδας.
   Αναλυτικά και σύμφωνα με τα ευρήματα, το 26,1% των νοικοκυριών δηλώνει ότι σήμερα σε σχέση με δύο χρόνια πριν καταναλώνει λιγότερο ψωμί, μόλις το 7,5% περισσότερο, ενώ το 66% δεν έχει αλλάξει συνήθεια. Η μεγαλύτερη μείωση καταγράφεται στα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών, στους ανέργους και στις γυναίκες.
   Τα νοικοκυριά που αγόραζαν ψωμί πολύ συχνά περιορίζονται, όπως φαίνεται από τη σύγκριση της τωρινής έρευνας με αντίστοιχη που είχε γίνει τον Απρίλιο του 2011. Πιο συγκεκριμένα, κάθε μέρα επισκέπτονται τον φούρνο το 39,7%, όταν πριν από δύο χρόνια το ποσοστό αυτό ήταν 45%. Μέρα παρά μέρα αγοράζει το 25,5% και τον Απρίλιο του 2011 ήταν το 25%. Μία με δύο φορές την εβδομάδα το 28,4%, έναντι 24,4%.
   Οι λόγοι για τους οποίους οι καταναλωτές μειώνουν την κατανάλωση σύμφωνα με το 22,9% είναι η οικονομία, ενώ πριν από δύο χρόνια το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 10,9%. Το 37,1% έκοψε το ψωμί λόγω μείωσης των μελών της οικογένειας και στην περασμένη έρευνα αυτήν την εξήγηση είχε δώσει το 31,7%. Για λόγους υγείας και δίαιτας δεν τρώει ψωμί το 36,7%, από 51,6% που ήταν στην προηγούμενη έρευνα.
Πτώση τζίρου
   Οι 9 στους 10 αρτοποιούς αναφέρουν πτώση του τζίρου τους σε σχέση με έναν χρόνο πριν. Αν συνυπολογίσουμε ότι ήδη από 2011 το 76,3% δήλωνε μείωση του τζίρου του, γίνεται αντιληπτό ότι τα αρτοποιεία αντιμετωπίζουν σημαντικό πρόβλημα. Πιο συγκεκριμένα, ο μέσος όρος μείωσης του τζίρου των αρτοποιείων καταγράφεται στο 36,73%. Η σχετικά μεγαλύτερη μείωση τζίρου καταγράφηκε στα προϊόντα ζαχαροπλαστικής και στα αρτοσκευάσματα.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΩΝΑΣ

Το άρθρο βρίσκεται στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Έθνος.

Δελτίο τύπου εργατικού δυναμικού Δ' τριμήνου 2012

   Η Ελληνική Στατιστική Αρχή ανακοίνωσε σήμερα 14/3/2013 το δελτίο τύπου σχετικά με την έρευνα του εργατικού δυναμικού για το Δ' τρίμηνο του 2012. Κατά το Δ ΄ Τρίμηνο του 2012 ο αριθμός των απασχολούμενων ανήλθε σε 3.681.926 άτομα και των ανέργων σε 1.295.535. Το ποσοστό ανεργίας ήταν 26,0%, έναντι 24,8% του προηγούμενου τριμήνου και 20,7% του αντίστοιχου τριμήνου 2011.

   Η απασχόληση μειώθηκε κατά 1,5% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο και κατά 6,4% σε σχέση με το Δ ΄ Τρίμηνο του 2011. Ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 5,2% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο και κατά 26,3% σε σχέση με το Δ ΄ Τρίμηνο του 2011.

   Το ποσοστό ανεργίας των γυναικών (29,7%) είναι σημαντικά υψηλότερο από των ανδρών (23,3%).

  Το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας παρατηρείται στους νέους ηλικίας 15-24 ετών (57,8%), το οποίο στις νέες γυναίκες φθάνει στο 65,0%.

   Η κατανομή της ανεργίας, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο εκπαίδευσης, έχει ως εξής: το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας παρατηρείται σε όσους δεν έχουν πάει καθόλου σχολείο (41,9%) ενώ ακολουθούν τα άτομα που έχουν απολυτήριο Τριτάξιας Μέσης Εκπαίδευσης (30,9%). Τα χαμηλότερα ποσοστά παρατηρούνται σε όσους έχουν διδακτορικό ή μεταπτυχιακό (14,3%) και στους πτυχιούχους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (16,6%).

   Από το σύνολο των ανέργων που αναζητούν μισθωτή απασχόληση, το 42,5% αναζητά αποκλειστικά

πλήρη απασχόληση, ενώ το 47,9% αναζητά πλήρη αλλά στην ανάγκη είναι διατεθειμένο να εργαστεί και με μερική απασχόληση. Τέλος, το 9,6% αναζητά μερική απασχόληση ή δεν ενδιαφέρεται αν θα βρει μερική ή πλήρη απασχόληση.

  Ένα ποσοστό ανέργων (4,7%) απέρριψε, κατά τη διάρκεια του Δ’ τριμήνου του 2012, κάποια πρόταση ανάληψης εργασίας για διάφορους λόγους, κυρίως επειδή:

α) δεν εξυπηρετούσε το ωράριο (27,8%),

β) δεν εξυπηρετούσε ο τόπος εργασίας (24,4%),

γ) δεν ήταν ικανοποιητικές οι αποδοχές (22,3%).

   Σε επίπεδο Περιφέρειας το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας παρατηρείται στη Δ υτική Μακεδονία με 30,1% και στη Στερεά Ελλάδα με 28,6%. Στον αντίποδα, το μικρότερο ποσοστό ανεργίας παρατηρείται στο Νότιο Αιγαίο με 18,0% και στις Ιόνιους Νήσους με 17,2%.

Ολόκληρο το δελτίο τύπου μπορείτε να το δείτε στη σελίδα της ΕΛ.ΣΤΑΤ.

Το όνομα του Πάπα

Μόλις επιλεγεί από τους υπόλοιπους καρδιναλίους, ο νεοεκλεγείς Πάπας θα στείλει ένα μήνυμα με την επιλογή του νέου του ονόματος. Οι Πάπες επιλέγουν το όνομά τους από το 533, όταν ο Ποντίφικας αποφάσισε να αλλάξει το όνομα που το δόθηκε, Μερκούριος, επειδή θεώρησε ότι παρέπεμπε σε παγανιστική θεότητα. Το όνομα που διάλεξε, Ιωάννης, είναι ένας πολυχρησιμοποιημένο όνομα. Ο τελευταίος που το είχε, από το 1958 έως το 1963, έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης. Με την επιλογή του ονόματος Βενέδικτος, ο προηγούμενος Πάπας σηματοδότησε τη συνέχεια από τον Πάπα Βενέδικτο 15ο, ο οποίος ηγούνταν του Βατικανού κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και τον Άγιο Βενέδικτο, ο οποίος ίδρυσε την μοναστική τάξη Βενεδικτίνων και θεωρείται πρωτοπόρος της ευρωπαϊκής εκπαίδευσης. Επιλέγοντας Ιωάννης Παύλος θα μπορούσε φυσικά να είναι μια επιβεβαίωση της συνέχειας με τον χαρισματικό αλλά συντηρητικό Πάπα από την Πολωνία. Παρά το γεγονός ότι οι πάπες θεωρούνται ως διάδοχοι του Αγίου Πέτρου, ο Πάπας δεν έχει ποτέ το θάρρος να αποκαλεί τον εαυτό του Πέτρος 2ος.

Το αυθεντικό άρθρο δημοσιεύτηκε στη σελίδα του The Economist στις 11 Μαρτίου 2013.

HABEMUS PAPAM

Όπως ανακοινώθηκε πριν από λίγο, νέος Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αργεντινής Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, 76 ετών, ο οποίος επέλεξε να έχει το όνομα Φραγκίσκος. Το Φραγκίσκος σημαίνει σεμνότητα και ταπεινοφροσύνη. Για πρώτη φορά ο Πάπας της Ρώμης προέρχεται από χώρα της Λατινικής Αμερικής.

Το Δημόσιο θα πληρώνει με τόκους 8% τις καθυστερημένες πληρωμές

   Από τo Σάββατο 16 Μαρτίου οι δημόσιες αρχές θα είναι υποχρεωμένες να εξοφλούν εντός 30 ή σε ιδιαίτερα εξαιρετικές περιπτώσεις εντός 60 ημερών αγαθά και υπηρεσίες που αγοράζουν από επιχειρήσεις. Διαφορετικά, θα υποχρεούνται να πληρώνουν τόκους υπερημερίας 8%, στους οποίους θα προστίθεται το επιτόκιο αναφοράς της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Σήμερα οι καθυστερήσεις σε πληρωμές του Δημοσίου προς επιχειρήσεις φτάνουν τις 180 ημέρες στην Ελλάδα και την Ιταλία.

   Σύμφωνα με την Κομισιόν, κάθε μέρα σε ολόκληρη την Ευρώπη, δεκάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (ΜΜΕ) πτωχεύουν επειδή τα τιμολόγιά τους δεν εξοφλούνται. Ως αποτέλεσμα χάνονται θέσεις εργασίας, ενώ επιχειρηματικές ευκαιρίες παραμένουν ανεκμετάλλευτες, γεγονός που παρεμποδίζει την επιστροφή στην οικονομική ανάπτυξη.

   Για να τερματίσει τις καθυστερημένες πληρωμές η Ευρωπαϊκή Ένωση εξέδωσε την οδηγία 2011/7/ΕΕ για την καταπολέμηση των καθυστερήσεων πληρωμών στις εμπορικές συναλλαγές. Έως τις 16 Μαρτίου 2013 τα κράτη- μέλη θα πρέπει να έχουν ενσωματώσει την αναθεωρημένη αυτή οδηγία για τις καθυστερημένες πληρωμές στο εθνικό τους δίκαιο.

Το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε ολοκληρωμένο στη σελίδα : www.ethnos.gr

Σκέψη για τρόφιμα

Πόσα ξοδεύουν οι άνθρωποι διαφορετικών χωρών σε τρόφιμα

Η ανακάλυψη των ευρωπαίων αγοραστών τροφίμων ότι κάποιοι από αυτούς έτρωγαν κρέας αλόγου αντί για βοδινό είναι, κατά μία άποψη, αποτέλεσμα μίας τάσης στον πλούσιο κόσμο. Η δαπάνη για τρόφιμα, ως μερίδιο του συνολικού εισοδήματος, έχει μειωθεί σημαντικά, σε όφελος, λένε κάποιοι, της ποιότητας. Αυτό είναι ένα πρόβλημα : οι άνθρωποι στις φτωχές χώρες είναι αναγκασμένοι να δαπανούν ένα πολύ μεγαλύτερο μερίδιο του οικογενειακού εισοδήματος στην αγορά τροφίμων. Όπως δείχνει το διάγραμμα, αυτή η συσχέτιση δεν είναι απόλυτη : οι Ινδοί, για παράδειγμα, ξοδεύουν μικρότερο μερίδιο του προϋπολογισμού σε τρόφιμα απ' ότι οι Ρώσοι. Γενικά, όμως, όσο οι χώρες αναπτύσσονται, οι άνθρωποι ξοδεύουν όλο και λιγότερο σε φαγητό. Οι Νοτιοκορεάτες ξόδευαν το ένα τρίτο του εισοδήματός τους σε τρόφιμα το 1975. Τώρα, το ποσοστό είναι 12%. Αυτό αφήνει ένα περίσσευμα χρημάτων για πιο απολαυστικά πράγματα στη ζωή. Οι Ούγγροι προηγούνται στο θέμα αυτό : αφιερώνουν περίπου 10% του οικογενειακού εισοδήματος σε αλκοόλ και καπνό.

Το πρωτότυπο άρθρο βρίσκεται στην ιστοσελίδα του Economist

Ποιες αποδείξεις δικαιολογούνται στην εφορία

  

Διευκρινίσεις σχετικά τις δαπάνες που οδηγούν σε μείωση του φόρου εισοδήματος και τις αποδείξεις που πρέπει να υποβάλλουν οι φορολογούμενοι με τη φετινή φορολογική τους δήλωση δίνει με εγκύκλιό του το υπουργείο Οικονομικών.

   Η εγκύκλιος εστάλη σε όλες τις εφορίες ενόψει της υποβολής των φετινών φορολογικών δηλώσεων, διαδικασία που αναμένεται να ξεκινήσει από τον Απρίλιο.

Για να δείτε ολόκληρο το άρθρο, πατήστε enikos.gr

Πώς «διαβάζουμε» τη γλώσσα του σώματος στον εργασιακό χώρο

Χριστίνα Δαμουλιανού

   «Η σημασία της γλώσσας του σώματος στο μάνατζμεντ δεν έχει εκτιμηθεί όπως θα έπρεπε», διατείνεται ο ένας εκ των δύο συγγραφέων του βιβλίου με τίτλο «Πώς να διαβάζεις τη γλώσσα του σώματος» - που μπορεί μεν να έχει γραφτεί καιρό τώρα για την ενημέρωση των μάνατζερ στη Βρετανία, ωστόσο η αποκωδικοποίηση της αυθόρμητης - και όχι μόνο - αυτής «γλώσσας» είναι χρήσιμη για τον καθένα. Επισημαίνεται λοιπόν ότι, πολύ συχνά, τους λόγους μιας επιτυχίας είτε και μιας αποτυχίας των μάνατζερ θα πρέπει να τους αναζητούμε και στον κρυφό κόσμο της μη λεκτικής επικοινωνίας. Και η πολύτιμη συμβουλή τους - ευρέως εφαρμόσιμη προφανώς - είναι: Όταν θέλετε να ζητήσετε αύξηση, προαγωγή, να κερδίσετε μιαν υπόθεση είτε να στείλετε σε κάποιον το σωστό μήνυμα, πάντα να θυμάστε ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στο περιεχόμενο, αλλά στο «πακέτο».

Ολόκληρο το άρθρο βρίσκεται στην ιστοσελίδα : news.kathimerini.gr