Η ώρα της Γης

   Ας μην ξεχάσουμε σήμερα, φίλοι μου, ότι είναι η Ώρα της Γης. Απόψε, από τις 20:30 μέχρι τις 21:30 σβήνουμε όλοι τα φώτα και τις συσκευές μας, ως μία ελάχιστη ενέργεια κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη και των κλιματικών αλλαγών.

    Βέβαια, το σύνθημα φέτος είναι : "Φέτος δεν σβήνουμε απλώς τα φώτα. Προκαλούμε τον κόσμο για μια καλύτερη ζωή". Αν θέλετε να μάθετε τι σημαίνει αυτό, δείτε το παρακάτω βίντεο.

Βαθμολογώντας τα ναρκωτικά

Φάρμακα που προκαλούν τις περισσότερες βλάβες

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα συμφωνήσουν ότι ορισμένα φάρμακα είναι χειρότερα από ό,τι κάποια άλλα: η ηρωίνη πιθανώς θεωρείται ότι είναι πιο επικίνδυνη από τη μαριχουάνα, για παράδειγμα. Επειδή οι ​​κυβερνήσεις διαμορφώνουν ποινικές και κοινωνικές πολιτικές με βάση την ταξινόμηση των βλαβών, μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε από το Lancet την 1η Νοεμβρίου κάνει μία ενδιαφέρουσα ανάγνωση. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή David Nutt, έναν πρώην επικεφαλής σύμβουλο ναρκωτικών για τη βρετανική κυβέρνηση, ζήτησε από εμπειρογνώμονες στη βλαπτικότητα των ναρκωτικών να κατατάξουν 20 ναρκωτικά (νόμιμα και παράνομα) με βάση 16 μέτρα βλαπτικότητας για τον χρήστη και την ευρύτερη κοινωνία, όπως η ζημιά για την υγεία, η εξάρτηση από τα ναρκωτικά, το οικονομικό κόστος και η εγκληματικότητα. Το αλκοόλ είναι το πιο επιβλαβές ναρκωτικό στη Βρετανία, με βαθμολογία 72 στα 100, πολύ πιο επιζήμιο από την ηρωίνη (55) ή το κρακ (54). Είναι το πιο επιβλαβές για τους άλλους με μεγάλη διαφορά, και βρίσκεται στην τέταρτη θέση πίσω από την ηρωίνη, το κρακ και τη μεθαμφεταμίνη για τη βλάβη στο άτομο.  

Ολόκληρο το πρωτότυπο άρθρο βρίσκεται στην ιστοσελίδα του The Economist.

Ο νέος ακαδημαϊκός χάρτης της χώρας

   Μετά την ολοκλήρωση της διαβούλευσης με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς ανακοινώθηκε πριν από λίγες ημέρες από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού κι Αθλητισμού ο νέος ακαδημαϊκός χάρτης της χώρας. Το σχέδιο "Αθηνά" περιλαμβάνει 405 τμήματα, έναντι των 534 τμημάτων που υπήρχαν πριν το σχέδιο, πράγμα που σημαίνει ότι έχουν καταργηθεί η συγχωνευτεί 129 τμήματα, αλλά και 5 ιδρύματα, τρία Α.Ε.Ι. και δύο Τ.Ε.Ι., ενώ σε μεταβατικότητα, δηλαδή σε λειτουργία μέχρι την αποφοίτηση των εισαχθέντων το ακαδημαϊκό έτος 2012 - 2013, θα τεθούν 26 τμήματα. 

   Σε σχέση με το περσινό μηχανογραφικό που περιλάμβανε 486 τμήματα, το μηχανογραφικό του 2013 θα περιλαμβάνει 76 λιγότερα και όχι 97, όπως ήταν ο αρχικός σχεδιασμός, ενώ εξαιτίας της μεταβατικότητας, οι μετακινήσεις φοιτητών θα περιοριστούν σε 2.500 αντί για 15.000, όπως με το αρχικό σχέδιο είχαν υπολογιστεί.

   

▶ Τμήματα AEI/TEI του νέου Ακαδημαϊκού Χάρτη της Χώρας κατανεμημένα ανά επιστημονικό πεδίο
▶ Τμήματα που τίθενται σε μεταβατικότητα

Εκτέλεση Κρατικού Προϋπολογισμού Α’ Διμήνου 2013

   Σύμφωνα με τα οριστικά στοιχεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού, σε τροποποιημένη ταμειακή βάση, για το δίμηνο Ιανουαρίου - Φεβρουαρίου, παρουσιάζεται έλλειμμα στο ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού ύψους 789 εκατ. ευρώ έναντι ελλείμματος 495 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2012 και στόχου για έλλειμμα 2.630 εκατ. ευρώ. Αντίθετα επιτεύχθηκε πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 487 εκατ. ευρώ έναντι πλεονάσματος 368 εκατ. ευρώ το 2012 και στόχου για έλλειμμα 1.353 εκατ. ευρώ.
   Το ύψος των καθαρών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού ανήλθε σε 8.634 εκατ. ευρώ παρουσιάζοντας αύξηση κατά 689 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου του διμήνου Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου 2013 (7.945 εκατ. ευρώ).
   Το ύψος των καθαρών εσόδων του τακτικού προϋπολογισμού ανήλθε σε 7.750 εκατ. ευρώ, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 3,1% ή 235 εκατ. ευρώ, έναντι του στόχου (7.515 εκατ. ευρώ)
   Οι κατηγορίες εσόδων οι οποίες υστέρησαν έναντι του στόχου είναι οι εξής:
α) ο Φ.Π.Α., όλων των κατηγοριών, κατά 189 εκατ. ευρώ ή 7,2%,
β) οι λοιποί έμμεσοι φόροι κατανάλωσης και ειδικότερα ο Ε.Φ.Κ. καπνού, κατά 192 εκατ. ευρώ ή 33,2% ,
γ) τα τέλη κυκλοφορίας οχημάτων, κατά 134 εκατ. ευρώ ή 57,9%, λόγω της μικρότερης διάρκειας παράτασης που δόθηκε το φετινό Ιανουάριο έναντι του Ιανουαρίου 2012,
δ) ο Ε.Φ.Κ. ενεργειακών προϊόντων κατά 28 εκατ. ευρώ ή 3,9%.

   Αντίθετα, υψηλότερα του στόχου κινήθηκαν τα έσοδα από:
α) τους φόρους εισοδήματος φυσικών προσώπων. Για λόγους ορθής λογιστικής απεικόνισης 170 εκατ. € εμφανίζονται στους άμεσους φόρους ΠΟΕ, καθώς αφορούν εισπράξεις του 2012 (που καταβλήθηκαν το Φεβρουάριο του 2013), ενώ 10 εκατ. € εμφανίζονται στους λοιπούς άμεσους φόρους καθώς αφορούν την ειδική εισφορά αλληλεγγύης.
β) τους φόρους περιουσίας, κατά 122 εκατ. ευρώ ή 33,1%,
γ) τα ειδικά έσοδα από εκχώρηση αδειών και δικαιωμάτων του Δημοσίου, καθώς εισπράχτηκαν 62 εκατ. ως μέρος του τιμήματος από την παραχώρηση του δικαιώματος αποκλειστικής χρήσης, διοίκησης και εκμετάλλευσης του Διεθνούς Κέντρου Ραδιοτηλεόρασης (IBC).

   Οι επιστροφές φόρου διαμορφώθηκαν σε 96 εκατ. ευρώ. Στο ποσό αυτό δεν συμπεριλαμβάνεται ποσό 160 εκατ. ευρώ για την αποπληρωμή επιστροφών φόρων παρελθόντων ετών.
    Τα έσοδα του Προγράμματος Δημοσίων επενδύσεων ανήλθαν σε 884 εκατ. ευρώ, υψηλότερα κατά 454 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου (430 εκατ. ευρώ). Το γεγονός αυτό οφείλεται στις αυξημένες εισροές από την Ε.Ε. για αιτήσεις πληρωμών που είχαν υποβληθεί στο τέλος του 2012.

   Οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού ανήλθαν στα 9.422 εκατ. ευρώ και παρουσιάζονται μειωμένες κατά 1.153 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου (10.575 εκατ. ευρώ).
    Ειδικότερα οι δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού είναι μειωμένες έναντι του στόχου κατά 832 εκατ. ευρώ, κυρίως λόγω της μείωσης των πρωτογενών δαπανών κατά 766 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου.
    Οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού παρουσιάζονται μειωμένες σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2012 κατά 330 εκατ. ή σε ποσοστό 3,4%. Σημειώνεται ότι παρά την αύξηση των δαπανών για τόκους κατά 413 εκατ. ευρώ (λόγω του γεγονότος ότι οι τόκοι των ομολόγων μετά το PSI πληρώνονται κάθε Φεβρουάριο, αρχής γενομένης από το Φεβρουάριο του 2013), και την αύξηση των δαπανών του ΠΔΕ κατά 88 εκατ. ευρώ σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο, επιτυγχάνεται μείωση των συνολικών δαπανών λόγω της σημαντικής εξοικονόμησης στις πρωτογενείς δαπάνες, που αποτελούν και τον κύριο δείκτη της αποτελεσματικότητας της προσπάθειας περιορισμού των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού, κατά 896 εκατ. ευρώ ή σε ποσοστό 10,4%.

Οι νέοι μαθητές και η οικονομική κρίση

    Ξέρετε γιατί το επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι το ομορφότερο επάγγελμα στον κόσμο; Διότι, εκτός των άλλων, εμείς οι εκπαιδευτικοί βρισκόμαστε συνεχώς κοντά σε εφήβους. Είμαστε δηλαδή συνεχώς σε επαφή με το πιο δημιουργικό, ζωντανό, αλλά και κριτικό κομμάτι ενός πληθυσμού. Πόσο, αλήθεια, αναζωογονητικό είναι να βλέπεις τριγύρω σου τα χαμόγελα, τις σκανταλιές, τον ενθουσιασμό, τους αθώους έρωτες, αλλά και τις αγωνίες, τους προβληματισμούς, και ενίοτε τις μικρές απογοητεύσεις μίας ηλικίας τόσο μακριά από τη δική μας, τόσο ξεχασμένη από εμάς, μίας ηλικίας που κάπου κάπου τη νοσταλγούμε, διότι όχι μόνο μας θυμίζει τα δικά ανέμελα χρόνια, αλλά κι επειδή μας υπενθυμίζει πόσο πολύ έχει η εποχή μας χάσει αυτή την αθωότητα.

    Θα περίμενε κανείς ότι αυτή η εποχή, η οποία είναι τόσο άγρια και ένοχη, αυτή η οικονομική κρίση, θα κατέστρεφε την αθωότητα, τη ζωντάνια, τη σκέψη των νέων ανθρώπων. Πολλές φορές αναφέρουμε ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα καθιστά τους νέους αντιγραφείς, "παπαγάλους", scanner γνώσεων, τις οποίες αποθηκεύουν άκριτα, αλλά πολλές φορές δεν ξέρουν να τις χρησιμοποιούν. Ίσως να συμβαίνει αυτό σε κάποιο βαθμό. Ίσως να συνέβαινε αυτό μερικά χρόνια πριν. Έχω την εντύπωση, όμως, ότι η οικονομική κρίση μπορεί να μεταβάλλει την κατάσταση αυτή. Οι έφηβοι έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται σε ένα μικρό ή μεγάλο βαθμό τις δυσκολίες της εποχής κι έχουν αρχίσει να προσαρμόζονται. Το σημαντικότερο είναι ότι έχουν αρχίσει να διαμορφώνουν άποψη και να ασκούν κριτική στον κόσμο που τους έχουμε "πλασάρει" και φυσικά στους ίδιους τους "πλασιέ". 

    Οι έφηβοι που φοιτούν στο Λύκειο, επειδή ακριβώς έχουν βιώσει και γνωρίζουν την πρότερη κατάσταση, έχουν υποστεί κι αυτοί την αλλαγή που όλοι έχουμε δεχτεί στη ζωή μας, στα οικονομικά μας, στη ψυχολογία μας, στις σχέσεις μας. Και είναι ό,τι χειρότερο να κόβεις τα όνειρα, τις ελπίδες, τον ενθουσιασμό των νέων ανθρώπων, ειδικά αυτών της Γ' τάξης που ετοιμάζονται να πάρουν τις πιο σημαντικές αποφάσεις μέχρι τώρα στη ζωή τους. Κι αυτό τους έχει κάνει να είναι θυμωμένοι με εμάς, με τους γονείς τους, με τους πολιτικούς, με όποιους τέλος πάντων μπορεί να φταίνε για την κατάσταση αυτή. Και σίγουρα τους έχει κάνει να αναζητούν τις αιτίες, να θέλουν να συζητούν για όλα αυτά που συμβαίνουν, να προσπαθούν να μάθουν, να καταλάβουν.

    Κι εμείς ως εκπαιδευτικοί τι πρέπει να κάνουμε από τη μεριά μας; Κατά τη γνώμη μου πρέπει να προσπαθούμε με όσο γίνεται αντικειμενικό τρόπο να συζητάμε μαζί τους, να τους παρουσιάζουμε την κατάσταση, να ανταλλάσσουμε επιχειρήματα, να συμβουλεύουμε. Αυτό που δεν είναι εύκολο να κάνουμε, που καθόλου δεν ενδείκνυται είναι να τους αγνοούμε και να προσπαθούμε να κάνουμε το μάθημά μας. Πώς είναι δυνατόν να μένεις στην ύλη και να προσπαθείς για παράδειγμα να τους μάθεις τις έννοιες "αποταμίευση στην τράπεζα" ή "τόκος καταθέσεων", όταν πολλές από τις οικογένειες των μαθητών όχι μόνο δεν έχουν τη δυνατότητα να βάλουν χρήματα στην άκρη, αλλά και χάνουν κάθε ακίνητη και κινητή περιουσία που έχουν. Πώς μπορεί κάποιος εκπαιδευτικός στο δημόσιο με μία μόνιμη θέση να μιλήσει στους μαθητές θεωρητικά για τις έννοιες "εργασία" και "ανεργία", όταν πολλοί μαθητές βιώνουν από πρώτο χέρι ποιες είναι οι συνέπειες της ανεργίας. Και πώς είναι δυνατόν να προσπαθήσεις να εξηγήσεις στους μαθητές ότι οι επιχειρήσεις και άρα και οι τράπεζες, "έχουν μία ευθύνη απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και πρέπει οι ενέργειες τους να γίνονται σύμφωνα με έναν Κώδικα Επιχειρησιακής Ηθικής", όταν οι τράπεζες και οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο παρά μόνο για το "ανήθικο" κέρδος τους. Για μένα δεν είναι και τόσο εύκολο.

Παρουσιάσεις Αρχές Οικονομίας

Σε αυτό το σύνδεσμο θα βρείτε παρουσιάσεις σε μορφή powerpoint για το μάθημα "Αρχές Οικονομίας" και για τα κεφάλαια 6ο - 9ο, μαζί με συνοδευτικό υλικό. Αργότερα θα ενσωματωθούν κι άλλα κεφάλαια. 

Η κατάντια του εκπαιδευτικού συστήματος

   Πώς κατάντησε έτσι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα; Σε τι χαμηλή υπόληψη έχει περιέλθει; Θυμάμαι, όταν εγώ ήμουν μαθητής, ότι δίναμε αρκετή σημασία στο δημόσιο σχολείο, το είχαμε σε κάποια εκτίμηση, είχαμε ένα σεβασμό στους καθηγητές. Τουλάχιστον εμείς οι οποίοι βλέπαμε μέσα από το σχολείο την εξέλιξή μας, επαγγελματική και προσωπική. Ακόμα και κατά την Γ' τάξη του Λυκείου προσέχαμε τους καθηγητές, ασχολούμασταν με τις ασκήσεις και τις εργασίες που μας ανέθεταν, διότι απλά πιστεύαμε ότι και αυτές, αθροιστικά με τη δουλειά που κάναμε για το φροντιστήριο, θα μας άνοιγαν λίγο πιο εύκολα την πόρτα του Πανεπιστημίου.'Η μήπως κάνω λάθος; Μήπως δεν θυμάμαι καλά; Μήπως τα βλέπω από τη δική μου καθαρά προσωπική οπτική;

   Αλλά σήμερα; Σήμερα υπάρχει μία πλήρης απαξίωση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Και δεν οφείλεται μόνο στην οικονομική κρίση. Η ελλιπής χρηματοδότηση των σχολείων φυσικά έχει προκαλέσει αρκετά προβλήματα. Υπάρχουν σχολεία που δεν έχουν χαρτί εκτύπωσης, υλικά καθαριότητας, πετρέλαιο για θέρμανση κ.λ.π. Όμως η κατάσταση διαμορφωνόταν σταδιακά όλα τα τελευταία χρόνια. Η έλλειψη καθηγητών σε πολλά σχολεία, όπως για παράδειγμα τα μουσικά, τα ΕΠΑ.Λ. και γενικά τα απομακρυσμένα από το υδροκεφαλικό κέντρο σχολεία, η συχνά καθυστερημένη έλευση των βιβλίων με αποκορύφωμα αυτό που συνέβη πριν από δύο χρόνια με τα CD, η έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής (εργαστηρίων Η/Υ, φυσικών επιστημών, εργαστηρίων για τα ΕΠΑ.Λ., βιβλιοθηκών κ.λ.π.), όμορφων και λειτουργικών κτηρίων ήταν ορισμένα από τα προβλήματα που χαρακτήριζαν τα δημόσια σχολεία.

   Κατά τη γνώμη μου όμως σημαντικό πρόβλημα ήταν και ο τρόπος που λειτουργούσαν οι εκπαιδευτικοί μέσα σ' αυτό το σύστημα. Για πολλά χρόνια το μόνο που μας ένοιαζε ήταν πόσα χρήματα θα πάρουμε. Λες και δεν ήταν λειτούργημα αυτό που κάναμε. Λες και δεν ξέραμε πόσα χρήματα έδινε το δημόσιο στον εκπαιδευτικό. Όλοι μπαίναμε στο δημόσιο για τη σιγουριά και τα καλά χρήματα, αλλά σχεδόν μόλις μπαίναμε, διεκδικούσαμε περισσότερα χρήματα για τον εαυτό μας.  Μια φορά θυμάμαι είχα κάνει μία αντίστοιχη συζήτηση με έναν εκπαιδευτικό γαλλικής φιλολογίας. Μου έλεγε, λοιπόν, ότι διεκδικεί περισσότερα χρήματα, διότι αναγκάζεται να αγοράζει βιβλία για να μπορέσει να κάνει καλύτερα τη δουλειά του. Εγώ τον ρώτησα τι θα προτιμούσε, να πάρει μία αύξηση 200€ στα χρήματα που είχαμε τότε (2006) ή να δοθεί έναν αρκετά σημαντικό ποσό για την ενίσχυση όλων των βιβλιοθηκών όλων των σχολείων με τα απαιτούμενα βοηθήματα για όλα τα αντικείμενα. Φυσικά ο καθηγητής επέλεξε το πρώτο. Εννοείται πως η περιβόητη αύξηση της δαπάνης για την εκπαίδευση στο 5% του Α.Ε.Π. της χώρας (πάγιο αίτημα της εκπαιδευτικής κοινότητας) για τους περισσότερους αφορούσε αύξηση των μισθών. Και τώρα γνωρίζουμε με ποια χρήματα δίνονταν αυτοί οι μισθοί! Και προς Θεού, δεν εννοώ ότι δεν είναι σημαντική η αμοιβή οποιουδήποτε εργαζόμενου. Φυσικά και πρέπει να διασφαλίζεται ότι κάθε εργαζόμενος θα ζει μία άνετη ζωή με την αμοιβή του, αλλιώς θα δεν θα μπορεί να κάνει καλά τη δουλειά του ή θα προσανατολιστεί σε άλλες μεθόδους. Αλλά ΟΛΟΙ οι εργαζόμενοι. Και όχι σε βάρος της Ελληνικής Οικονομίας.

   Και όλα αυτά ενώ υπήρχαν πολλοί εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που έκαναν και ιδιαίτερα μαθήματα. Αυτό ήταν κοινό μυστικό. Και μάλιστα στους ίδιους μαθητές στους οποίους το πρωί δίδασκαν το ίδιο αντικείμενο. Τι ανηθικότητα!!! Και φυσικά αφορολόγητα, "μαύρα". Σε κάθε περιοχή της Ελλάδας ήταν αξιοπρόσεχτα τα σπίτια και η ζωή ορισμένων από αυτούς. Ή το άλλο : πόσοι από τους καθηγητές εργάζονταν λιγότερο από το υποχρεωτικό τους ωράριο, αρνούμενοι να συμπληρώσουν το ωράριό τους σε άλλα σχολεία. Ή τα σχολεία θα έπαυαν να λειτουργούν με λίγους μαθητές σε μικρά χωριά ή οι καθηγητές θα έπρεπε να μετακινηθούν.

   Το τελευταίο όμως με το οποίο θα ήθελα να ασχοληθώ είναι οι ώρες πραγματικής διδασκαλίας. Κάθε χρονιά χάνονται πολλές ώρες, εντός των άλλων, για άνευ σημασίας λόγους. Κάθε χρονιά χάνεται μία ημέρα τον Νοέμβρη και κάθε δεύτερη χρονιά μία ακόμα ημέρα για εκλογή συνδικαλιστικών οργάνων. Αναρωτιέμαι, δεν θα μπορούσε να γίνει αυτό το Σαββατοκύριακο, όπως γίνεται με άλλους συλλόγους του ιδιωτικού τομέα (οικονομολόγοι, δικηγόροι κ.λ.π.) ή καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας χωρίς να χάνουμε μάθημα, καθώς κανείς μας σχεδόν δεν εργάζεται το ωράριο που θα έπρεπε (8π.μ. με 2μ.μ.). Επίσης, αρκετές ώρες χάνονται για να έρθουν οι συνδικαλιστές στα σχολεία και να μας ενημερώσουνε για τα προβλήματα του κλάδου (χρήματα, χρήματα, χρήματα, αξιολόγηση), κι ενώ γίνονται συνελεύσεις στις οποίες όποιοι εκπαιδευτικοί θέλουν, μπορούν να παρευρεθούν και να διατυπώσουν την άποψή τους. Ώρες χάνονται για τις καταλήψεις των μαθητών, με την ανοχή αρκετών "δημοκρατικών" εκπαιδευτικών, για να δοθούν οι βαθμοί στους μαθητές, για να συζητήσουμε τι βαθμούς θα βάλουμε στους μαθητές, πότε θα πάνε εκδρομή οι μαθητές (αναγκαστικά πολυήμερη, αλλιώς θα θυμώσουν οι μαθητές και δεν θα μπορούμε να κάνουμε μάθημα - τι εκβιαστικά διλήμματα είναι αυτά), για να γίνουν οι σχολικές εορτές, για να πάνε οι μαθητές στην εκκλησία (λες και δεν μπορούνε να πάνε όποτε άλλοτε θέλουν τα παιδιά, λες και πρέπει να τους επιβάλλουμε μία θρησκευτική συνείδηση). Και η απάντηση των περισσότερων συναδέρφων, όταν θέλει κάποιος να κάνει το μάθημα έτσι ακριβώς όπως το έχει σχεδιάσει στην αρχή της χρονιάς είναι "δεν πειράζει, έτσι κι αλλιώς οι μαθητές δεν δίνουν σημασία για το σχολείο, πηγαίνουν φροντιστήριο". Το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό;

   Όλα αυτά είναι καθαρά μία προσωπική άποψη. Και γνωρίζω ότι όλα αυτά είναι αρκετά αντιπαθητικά σε πολλούς στην εκπαιδευτική κοινότητα. Αλλά είναι η αλήθεια!

Η άλλη πλευρά της οικονομικής κρίσης

    Για πρώτη φορά εδώ και επτά εβδομάδες πήγα στη Θεσσαλονίκη για το τριήμερο. Ευτυχώς δεν έμεινα και τις τρεις ημέρες εκεί. Και λέω "ευτυχώς" εγώ, που σχεδόν κάθε 3 εβδομάδες δεν έβλεπα την ώρα να βρεθώ στην αγαπημένη μου πόλη, που τραγουδούσα τραγούδια γι' αυτήν όταν έλειπα μακριά της κατά τη διάρκεια της θητείας μου ή όταν έλειπα τα πρώτα χρόνια λόγω της εργασίας μου σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Κι ας έβλεπα σιγά σιγά όλο και περισσότερο τις άσχημες πλευρές αυτής της πόλης. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που επέστρεψα από την Κέρκυρα όπου είχα πρωτοδιοριστεί ως εκπαιδευτικός. Μόλις περπάτησα στην πλατεία Βαρδαρίου το 2005 μετά από τρεις εβδομάδες, ένα κύμα καυσαερίου μπούκωσε το αναπνευστικό μου. Όταν δοκίμασα το νερό από τη βρύση, το έφτυσα. Κάθε φορά που βρισκόμουνα στο κέντρο της πόλης, ένιωθα εγκλωβισμένος στο τσιμέντο και τη φασαρία. Βλέπετε, οκτώ χρόνια τώρα σε Κέρκυρα, Λειβαδιά, Λήμνο και Δράμα έχω μάθει να έχω ορίζοντα, να παρατηρώ έντονα τις αλλαγές στον ουρανό, να μυρίζω τα λουλούδια, τη βροχή. 

    Αλλά όχι, αντιστεκόμουν στη εικόνα της μεγαλούπολης που γινότανε όλο και πιο "γκρίζα". Παρατηρούσα μόνο τα στοιχεία εκείνα που την έκαναν ελκυστική. Την όμορφη και ζωντανή της αγορά με τον κόσμο να γεμίζει τα πεζοδρόμια και τα καταστήματα, να γελάει, να φωνάζει, να πίνει και να τρώει. Το φανταστικό ηλιοβασίλεμα από την πλατεία Λευκού Πύργου, την υπέροχη θέα από τα Κάστρα, τη διασκέδαση στις καφετέριες, τα μπαράκια και τα κλάμπ. Αλλά τώρα; Τώρα υπάρχει κρίση. Αυτή η ρημάδα οικονομική κρίση, η οποία ασχέτως ποιος φταίει και για ποιο λόγο έγινε, έχει πλήξει όχι μόνο την τσέπη μας, τους λογαριασμούς μας, τα οικονομικά μας τέλος πάντων, αλλά έχει πληγώσει αυτό για το οποίο η Θεσσαλονίκη ήταν γνωστή και αναντικατάστατη : τη ζωντάνια της, τον ενθουσιασμό της, την ανεμελιά της. 

   Τώρα η πόλη είναι σαν να έχει πεθάνει ή μάλλον σαν να πενθεί. Να πενθεί για την απώλεια κάποιου αγαπημένου της. Και φυσικά - για να αστειευτώ και λιγάκι - δεν εννοώ τον Παπαγεωργόπουλο. Σκοτιστήκαμε γι' αυτόν. Η πόλη μοιάζει σαν μία μητέρα που έχει χάσει το παιδί της. Μία θλίψη έχει σκεπάσει το κέντρο τουλάχιστον της πόλης. Ή μάλλον μία κατάθλιψη. Οι περισσότεροι κυκλοφορούν με μία απάθεια στο πρόσωπο και τις κινήσεις τους, τις οποίες εκτελούν εντελώς μηχανικά. Μοιάζουν με μία ταινία όπου πρωταγωνιστεί η Νικόλ Κίντμαν, στην οποία ένας εξωγήινος οργανισμός μπαίνει στο σώμα των γήινων και τους κάνει να ζουν και να κινούνται χωρίς συναισθήματα, με μεγάλη απάθεια σε οτιδήποτε γίνεται γύρω τους. Πολύ θα ήθελα να ήμουν στο μυαλό αυτών των ανθρώπων που συναντούσα, να ακούσω όλα αυτά που έχουν στο μυαλό τους. Ή μήπως, δε χρειάζεται, μήπως είναι πολύ εύκολο να καταλάβουμε όλοι τι έχουν στο μυαλό τους : λογαριασμούς, χρέη, αναζήτηση εργασίας. Δεν θα ξεχάσω αυτό που είπε στη γυναίκα μου ο ιδιοκτήτης ενός καταστήματος υποδημάτων στην Κασσάνδρου πριν από 2 χρόνια, όταν πήγε να αγοράσει ένα ζευγάρι παπούτσια που της άρεσαν : "Είναι σπάνιο πια να βλέπεις κάποιον ο οποίος να χαίρεται με την αγορά ενός καινούργιου ζευγαριού. Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζεις ότι όταν κάνουν μία καινούργια αγορά, έχουν τόσες τύψεις, που δεν το χαίρονται καθόλου". 

   Και η κατάσταση αυτή που βίωσα την Παρασκευή το απόγευμα (ένα κατεξοχήν "ζωντανό" χρονικό διάστημα για την πόλη) είναι η κορυφή του παγόβουνου. Εδώ και χρόνια η Θεσσαλονίκη έχει χαλάσει από τα έργα που γίνονται στο κέντρο - το 2013 θα τελείωνε η πρώτη φάση του μετρό ή μήπως κάνω λάθος; -  από τους μετανάστες με την πραμάτεια τους που έχουν γεμίσει όλους του κεντρικούς δρόμους, από τους ζητιάνους (αληθινούς ή ψεύτικους) που ξεπηδούν από κάθε γωνία, το φόβο των διαρρηκτών, τα σκουπίδια, την ηχορύπανση. Αλλά όλα αυτά μπορούσα να τα αντέξω. Μπορούσα να τα αντιπαρέλθω και να εστιάσω στην θετική πλευρά της. Μπορούσα να πω ότι θα ήθελα να ζήσω σε κάποια πλευρά αυτής της πόλης. Όμως τώρα; Τώρα με τρομάζει η σκέψη ότι μπορεί να τριγυρνώ στην πόλη και να συναντώ συνέχεια σκυθρωπά πρόσωπα. Ίσως αργότερα, πολύ αργότερα. Ίσως κάπου αρκετά μακριά από το κέντρο. Ίσως και ποτέ και πουθενά.

Λιγότερο ψωμί αγοράζει ένα στα τέσσερα νοικοκυριά

Έρευνα της εταιρείας MARC

Το ψωμί... ψωμάκι έχουν αρχίσει να λένε νοικοκυριά λόγω της οικονομικής ύφεσης.

   Οι λόγοι για τους οποίους οι καταναλωτές μειώνουν την κατανάλωση σύμφωνα με το 22,9% είναι η οικονομία, ενώ πριν από δύο χρόνια το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 10,9%

   Μία στις τέσσερις οικογένειες δηλώνει ότι αγοράζει λιγότερο ψωμί σε σχέση με δύο χρόνια πριν, ενώ διπλασιάστηκε το ποσοστό εκείνων που λένε ότι περιόρισαν την κατανάλωσή του για λόγους οικονομίας.
   Αυτά είναι τα κύρια συμπεράσματα που προκύπτουν από έρευνα της Marc Α.Ε. που έκανε σε 804 νοικοκυριά για λογαριασμό της Ομοσπονδίας Αρτοποιών Ελλάδας.
   Αναλυτικά και σύμφωνα με τα ευρήματα, το 26,1% των νοικοκυριών δηλώνει ότι σήμερα σε σχέση με δύο χρόνια πριν καταναλώνει λιγότερο ψωμί, μόλις το 7,5% περισσότερο, ενώ το 66% δεν έχει αλλάξει συνήθεια. Η μεγαλύτερη μείωση καταγράφεται στα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών, στους ανέργους και στις γυναίκες.
   Τα νοικοκυριά που αγόραζαν ψωμί πολύ συχνά περιορίζονται, όπως φαίνεται από τη σύγκριση της τωρινής έρευνας με αντίστοιχη που είχε γίνει τον Απρίλιο του 2011. Πιο συγκεκριμένα, κάθε μέρα επισκέπτονται τον φούρνο το 39,7%, όταν πριν από δύο χρόνια το ποσοστό αυτό ήταν 45%. Μέρα παρά μέρα αγοράζει το 25,5% και τον Απρίλιο του 2011 ήταν το 25%. Μία με δύο φορές την εβδομάδα το 28,4%, έναντι 24,4%.
   Οι λόγοι για τους οποίους οι καταναλωτές μειώνουν την κατανάλωση σύμφωνα με το 22,9% είναι η οικονομία, ενώ πριν από δύο χρόνια το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 10,9%. Το 37,1% έκοψε το ψωμί λόγω μείωσης των μελών της οικογένειας και στην περασμένη έρευνα αυτήν την εξήγηση είχε δώσει το 31,7%. Για λόγους υγείας και δίαιτας δεν τρώει ψωμί το 36,7%, από 51,6% που ήταν στην προηγούμενη έρευνα.
Πτώση τζίρου
   Οι 9 στους 10 αρτοποιούς αναφέρουν πτώση του τζίρου τους σε σχέση με έναν χρόνο πριν. Αν συνυπολογίσουμε ότι ήδη από 2011 το 76,3% δήλωνε μείωση του τζίρου του, γίνεται αντιληπτό ότι τα αρτοποιεία αντιμετωπίζουν σημαντικό πρόβλημα. Πιο συγκεκριμένα, ο μέσος όρος μείωσης του τζίρου των αρτοποιείων καταγράφεται στο 36,73%. Η σχετικά μεγαλύτερη μείωση τζίρου καταγράφηκε στα προϊόντα ζαχαροπλαστικής και στα αρτοσκευάσματα.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΩΝΑΣ

Το άρθρο βρίσκεται στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Έθνος.

Δελτίο τύπου εργατικού δυναμικού Δ' τριμήνου 2012

   Η Ελληνική Στατιστική Αρχή ανακοίνωσε σήμερα 14/3/2013 το δελτίο τύπου σχετικά με την έρευνα του εργατικού δυναμικού για το Δ' τρίμηνο του 2012. Κατά το Δ ΄ Τρίμηνο του 2012 ο αριθμός των απασχολούμενων ανήλθε σε 3.681.926 άτομα και των ανέργων σε 1.295.535. Το ποσοστό ανεργίας ήταν 26,0%, έναντι 24,8% του προηγούμενου τριμήνου και 20,7% του αντίστοιχου τριμήνου 2011.

   Η απασχόληση μειώθηκε κατά 1,5% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο και κατά 6,4% σε σχέση με το Δ ΄ Τρίμηνο του 2011. Ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 5,2% σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο και κατά 26,3% σε σχέση με το Δ ΄ Τρίμηνο του 2011.

   Το ποσοστό ανεργίας των γυναικών (29,7%) είναι σημαντικά υψηλότερο από των ανδρών (23,3%).

  Το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας παρατηρείται στους νέους ηλικίας 15-24 ετών (57,8%), το οποίο στις νέες γυναίκες φθάνει στο 65,0%.

   Η κατανομή της ανεργίας, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο εκπαίδευσης, έχει ως εξής: το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας παρατηρείται σε όσους δεν έχουν πάει καθόλου σχολείο (41,9%) ενώ ακολουθούν τα άτομα που έχουν απολυτήριο Τριτάξιας Μέσης Εκπαίδευσης (30,9%). Τα χαμηλότερα ποσοστά παρατηρούνται σε όσους έχουν διδακτορικό ή μεταπτυχιακό (14,3%) και στους πτυχιούχους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (16,6%).

   Από το σύνολο των ανέργων που αναζητούν μισθωτή απασχόληση, το 42,5% αναζητά αποκλειστικά

πλήρη απασχόληση, ενώ το 47,9% αναζητά πλήρη αλλά στην ανάγκη είναι διατεθειμένο να εργαστεί και με μερική απασχόληση. Τέλος, το 9,6% αναζητά μερική απασχόληση ή δεν ενδιαφέρεται αν θα βρει μερική ή πλήρη απασχόληση.

  Ένα ποσοστό ανέργων (4,7%) απέρριψε, κατά τη διάρκεια του Δ’ τριμήνου του 2012, κάποια πρόταση ανάληψης εργασίας για διάφορους λόγους, κυρίως επειδή:

α) δεν εξυπηρετούσε το ωράριο (27,8%),

β) δεν εξυπηρετούσε ο τόπος εργασίας (24,4%),

γ) δεν ήταν ικανοποιητικές οι αποδοχές (22,3%).

   Σε επίπεδο Περιφέρειας το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας παρατηρείται στη Δ υτική Μακεδονία με 30,1% και στη Στερεά Ελλάδα με 28,6%. Στον αντίποδα, το μικρότερο ποσοστό ανεργίας παρατηρείται στο Νότιο Αιγαίο με 18,0% και στις Ιόνιους Νήσους με 17,2%.

Ολόκληρο το δελτίο τύπου μπορείτε να το δείτε στη σελίδα της ΕΛ.ΣΤΑΤ.